Tragedia Pompei i Herkulanum (oraz miasteczka Stabie), która rozegrała się 24 sierpnia 79 roku n.e., kiedy to wybuchł wulkan Wezuwiusz była wydarzeniem niezwykłym i dramatycznym. Być może jednak gdyby nie ona nie bylibyśmy w stanie tak dogłębnie i ze szczegółami poznać funkcjonowania antycznych miast. Wiele bardzo ulotnych i niedostrzegalnych w „normalnym” materiale archeologicznym znalezisk zawdzięczamy jedynie konserwującym właściwościom wulkanicznego popiołu i błota oraz dynamice wydarzeń sprzed niemal 2000 lat. Niewątpliwie jednym z najciekawszych przykładów tego typu – zatrzymanych w czasie – elementów antycznego życia jest znaleziony w Herkulanum piec chlebowy wraz z zawartością, której piekarze nie zdążyli już z niego wyjąć. A była to zawartość typowa dla wypieków chlebowych z tamtego czasu i regionu. Dzięki pomysłowi British Museum (zrealizowanemu w 2013 roku, przy okazji wystawy Life and death Pompeii and Herculaneum) możecie zobaczyć jak taki chleb powstawał i samemu spróbować go wypiec. Szkoda oczywiście, że nie pokuszono się o przygotowanie chleba w antycznym anturażu i z wykorzystaniem antycznych narzędzi (co dla pracowników tej instytucji, posiadającej zbiory z całego świata nie byłoby problemem :)), ale i tak warto to zobaczyć. Okazuje się bowiem, że nasze dzisiejsze pieczywo powstaje niemal w ten sam sposób. Dla wszystkich przerażonych tempem współczesności i pędzącą codziennością mam zatem dobrą nowinę – świat aż tak bardzo się nie zmienił! 🙂

Kanał British Museum w portalu YouTube

Trzeba jeszcze dodać, że pojawiający się w przepisie składnik biga acida to po prostu rodzaj zakwasu chlebowego zrobionego z soku z pomarańczy, mąki pszennej, mąki razowej, miodu i źródlanej wody. Zakwas powinien fermentować z dokarmianiem przez około 4 dni. Bakteryjna fermentacja powoduje rozkład kwasu fitynowego, a to z kolei umożliwia powstawanie wchłanialnych form mikroelementów zawartych w ziarnach zbóż. Dzięki temu chleb na zakwasie pomaga odbudowywać naturalną florę bakteryjną jelit i mają niższy indeks glikemiczny. Starożytni mogli tego nie wiedzieć, ale z pewnością musieli zapewne cenić sobie fakt iż znacznie dłużej utrzymują one świeżość.